Seyahat tutkusu

Liseyi İstanbul’da okudum; okuldan sonra da bir İngilizce kursuna gidiyordum. Oradaki öğretmenimin adı Anthony’ydi; otuzlu yaşlarının ortasında bir Avustralyalı. Bir gün bize, olabildiğince uzun süre seyahat edebilmek için her kuruşunu biriktirdiğini anlattı. İçimden hemen “Ben de bunu istiyorum” dedim. İşte o an içimde bir fikir, başka bir hayata dair bir özlem filizlendi.

Ama o günler gelene kadar epey zaman geçti. Üniversitedeyken İngilizcem henüz yeterince iyi olmadığı için tek başıma yola çıkmaya cesaret edemedim. 27 yaşımda nihayet teyzemi benimle Türkiye’yi gezmeye ikna ettim. Yolda şunu fark ettim: Tek başıma seyahat etmeyi daha çok seviyorum. Bugüne kadar 29 ülke gördüm. Artık bir ülkeyi gerçekten tanıyabilmek için orada en az bir ay kalıyorum. Üç ayda bir yerimde duramaz oluyorum, üç ayda bir de evimi özlüyorum. Bu hem nimet hem lanet.

Pek çok farklı seyahat biçimini denedim ve artık bana neyin uyduğunu çok iyi biliyorum. Neyi sevip neyi sevmediğini bildiğinde güzel anlar çoğalır, uzun yolculuklar da çok daha kolaylaşır. Ama her şeyden önce yollarda kendim hakkında çok şey öğrendim. İyi bir organizatörüm ve plan yapmaktan büyük keyif alıyorum.

En çok yerel halkın yanında ya da tek başıma bir evde kalmayı seviyorum; böylece o ülkenin yemeklerini kendim de pişirebiliyorum. Yerel kültürü daha iyi anlamak için bit pazarlarına gidiyorum. Süpermarketlerde dolaşıp benim için sıradan olan şeylerin başka yerlerde hiç de öyle olmadığını keşfediyorum. Beni değiştiren sohbetler için de konfor alanımdan çıkıyorum.

Eski seyahat fotoğraflarıma bakmak bana ayrı bir keyif verdi. Kısa videolar ise beni bir anda o özel ana geri götürüyor. Fotoğrafçılığı seviyorsan aşağıdaki galeriye göz at, bir sonraki yolculuğun için ilham al. İyi seyirler!